امپراتوری هخامنشی، بزرگ‌ترین امپراتوری جهان باستان.

امپراتوری حکومتی است که چیرگی خود را بر «مردمانی با فرهنگ یا نژاد متمایز از فرهنگ یا نژاد مرکز قدرت» گسترش داده‌باشد. به عبارت دیگر، امپراتوری یک قدرت مرکزی است که بر سرزمین‌های پهناوری با اقوام و فرهنگ‌های گوناگون مسلط باشد. دانشوران همچنان بر سر اینکه چه چیزی دقیقاً یک امپراتوری را می‌سازد، مباحثه دارند و دیگر تعریف‌ها با در نظر گرفتن مولفه‌های اقتصادی یا سیاسی می‌باشد.

همچون دیگر حکومت‌ها، یک امپراتوری ساختار سیاسی خود را حداقل با اندازه‌ای از اجبار، حفظ می‌کند. امپراتوری‌های زمین‌پایه (مانند امپراتوری مغول یا امپراتوری ماد) تمایل به گسترش در حوزهٔ پیوسته دارند، در حالی که امپراتوری‌های دریایی (مانند امپراتوری هخامنشی[۱] یا امپراتوری بریتانیا) سرزمین‌هایی پراکنده‌تر هستند.